مهر در گزارشی بررسی كرد؛
پاداش چند برابری مدال طلا آیا پول بیشتر قهرمان بیشتری می سازد؟
به گزارش مرکز اسپرت، فاصله قابل توجه پاداش طلایی های با دیگر مدال آوران ایران، این پرسش را مطرح می کند که آیا این روند به افزایش تعداد طلاها منجر می شود یا آن چه اهمیت دارد، سرمایه گذاری برای ساختن قهرمانان است؟
به گزارش مرکز اسپرت به نقل از مهر، اعلام میزان پاداش مدال آوران المپیک جوانان، بار دیگر تفاوت ارزش گذاری ۳ رنگ مدال در نظام پاداش دهی ورزش ایران را به نمایش گذاشت. برمبنای مصوبه هیات اجرائی کمیته ملی المپیک، مدال آوران طلا در داکار یک میلیارد تومان، نقره ۴۰۰ میلیون تومان و برنز ۱۵۰ میلیون تومان پاداش دریافت می کنند؛ البته این هر یک از این ارقام با ورود وزارت ورزش و تخصیص پاداش جداگانه توسط وزیر تغییراتی داشته است اما این ورود اصولا ماجرا تغییری ایجاد نکرده است یعنی «ارقامی که فاصله معنا دار میان پاداش قهرمانی و دو مدال دیگر را نشان میدهد.»
این تفاوت البته تنها به پاداش مدال آوران المپیک جوانان محدود نمی گردد. برای پاداش مدال آوران بازیهای آسیایی نیز فاصله پاداش مدال طلا با نقره و برنز قابل توجه تعیین شد؛ موضوعی که می تواند از اولویت کسب مدال طلا در سیاستهای تشویقی وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک حکایت داشته باشد، حتی کمیته ملی پارالمپیک که در تعیین پاداش مدال آورانش برای بازیهای پاراآسیایی از کمیته ملی المپیک الگوبرداری کرد.
فاصله میان پاداش تعیین شده برای طلایی های المپیک داکار با نقره و برنز این بازیها مانند دیگر رویدادها، قابل توجه است
طلا؛ هدفی فراتر از سکو، پاداشی چند برابری
تعیین پاداشی بیشتر برای طلایی ها در هر رویداد ورزشی در واقع تصمیمی در امتداد ارزش گذاری بیشتر بر بالاترین سکوی قهرمانی است اما در کنار این تصمیم، پرسش هایی درباره ی منطق نظام پاداش دهی در ورزش ایران مطرح می شود بر مبنای این که «آیا چند برابر کردن پاداش طلا، به همان نسبت شانس دستیافتن به این مدال را افزایش می دهد؟»، «آیا با عنایت به اهمیت مدال طلا، همچنان باید برای نقره و برنز نیز پاداش قابل توجهی درنظر گرفت؟» و مهم تر از همه این که «آیا منابع مالی ورزش باید بالاتر از گذشته صرف تشویق قهرمانان بعد از موفقیت شود یا درست تر آنست که سرمایه گذاری برای فراهم کردن شرایط موفقیت در اولویت قرار گیرد؟»
بدون تردید، مدال طلا جایگاهی متفاوت در ورزش قهرمانی دارد. ایستادن بر سکوی نخست، به معنای عبور از تمام رقیبان و رسیدن به بالاترین نتیجه امکان دارد و طبیعی است که این تفاوت در نظام پاداش دهی نیز منعکس شود به ویژه که طلا و تعداد آن، نخستین و مهم ترین فاکتور اثرگذار بر وضعیت و جایگاه کاروان ایران هم بحساب می آید. با این وجود، تفاوت در ارزش گذاری مدال ها با اثر بخشی سیاست تشویقی یکسان نیست. افزایش مبلغ پاداش، به خودی خود تضمینی برای افزایش احتمال قهرمانی نیست و میزان اثرگذاری آن به عوامل گوناگونی همچون شرایط آماده سازی، کیفیت مربیگری، امکانات تمرینی، وضعیت روانی ورزشکار و سطح رقابت بستگی دارد.
پاداش بیشتر برای طلا یعنی ارزش گذاری بیشتر بر بالاترین سکو اما سوال اینجاست:
آیا چند برابر کردن پاداش طلا، به همان نسبت شانس دستیافتن به این مدال را افزایش می دهد؟
نگاهی به پاداش های المپیکی ایران؛ ارقام بزرگ تر، اما چند طلای بیشتر؟
بررسی پاداش های اعلام شده برای المپیک های لندن، ریو و پاریس نشان میدهد که ارزش اسمی جوایز مدال آوران در طی زمان بالا رفته است. وزارت ورزش برای المپیک لندن ۲۰۱۲، به مدال آوران طلا، نقره و برنز به ترتیب ۲۰۰، ۱۵۰ و ۱۰۰ سکه تمام بهار آزادی اختصاص داد. این مبالغ برای المپیک ریو ۲۰۱۶ به ۳۰۰، ۲۰۰ و ۱۲۰ سکه افزوده شد.
در المپیک ۲۰۲۴ پاریس نیز وزارت ورزش برای مدال های طلا، نقره و برنز به ترتیب ۱۰، ۴ و ۲ میلیارد تومان پاداش تعیین کرد. کمیته ملی المپیک نیز به همین ترتیب، ۸، ۴ و ۲ میلیارد تومان برای مدال آوران درنظر گرفت. این مبالغ جدا از پاداش های احتمالی فدراسیون ها بود؛ برای مثال، فدراسیون کشتی برای مدال طلای المپیک پاریس ۵ میلیارد تومان وجه نقد بهمراه پرداخت ماهانه ۱۰۰ میلیون تومان به مدت یک سال تعیین کرده بود.
اما سوال اصلی اینجاست که آیا افزایش پاداش ها به افزایش تعداد مدال های طلای ایران در المپیک منجر شده است؟
کارنامه ایران در سه دوره اخیر بازیهای المپیک تابستانی، پاسخ ساده ای به این پرسش نمی دهد. کاروان ایران در بازیهای ۲۰۱۶ ریو با ۳ مدال طلا، یک نقره و ۴ برنز بکار خود خاتمه داد. در بازیهای ۲۰۲۰ توکیو نیز ۳ طلا، ۲ نقره و ۲ برنز به دست آمد. در بازیهای ۲۰۲۴ پاریس با وجود افزایش قابل توجه پاداش های اعلام شده، تعداد طلاها همچنان ۳ مدال بود؛ هر چند شمار مدال های نقره به ۶ و برنز به ۳ رسید و مجموع مدال های کاروان از ۷ مدال در توکیو به ۱۲ مدال افزوده شد.
این مقایسه نشان میدهد که افزایش پاداش های اسمی در این دوره ها با افزایش تعداد مدال های طلای ایران «همراه نبوده است» اما چنین مشاهده ای به تنهایی اثبات نمی کند که پاداش مالی بی اثر است. برای رسیدن به نتیجه ای دقیق تر، باید عواملی همچون سطح رقیبان، ترکیب کاروان، تعداد رشته های مدال آور و کیفیت آماده سازی ورزشکاران نیز بررسی شود.
نتیجه مقایسه عملکرد ورزش ایران در سه دوره اخیر المپیک: افزایش پاداش ها با افزایش تعداد طلاها همراه نبوده است
پاداش نقره و برنز؛ ضرورتی که نباید نادیده گرفته شود
در کنار بحث افزایش پاداش طلا، پرسش دیگری نیز مطرح است بر مبنای این که «اگر هدف اصلی، تشویق ورزشکاران به کسب مدال طلا است، آیا باید از اهمیت پاداش نقره و برنز کاست؟»
واقعیت اینست که تفاوت ارزش مدال ها، لزوما به معنای کم اهمیت بودن سایر سکوها نیست. دستیافتن به نشان نقره یا برنز در رقابتهای بین المللی نیز حاصل سالها تمرین و تلاش است و در خیلی از رشته ها، فاصله میان قهرمانی و سایر مدال ها به جزئیاتی کوچک در عملکرد ورزشکار وابسته است. بنابراین، درنظر گرفتن پاداش برای این مدال ها می تواند قسمتی از نظام پشتیبانی از ورزشکاران باشد هرچند میزان آن باید متناسب با اهداف و منابع مالی ورزش کشور تعیین شود.
در واقع، مسئله اصلی نه یکسان بودن پاداش هاست و نه حذف پاداش مدال های نقره و برنز؛ بلکه رسیدن به «نسبتی منطقی» میان آنهاست که هم برتری مدال طلا را به رسمیت بشناسد و هم موفقیتهای دیگر ورزشکاران را نادیده نگیرد.
پاداش بعد از موفقیت یا سرمایه گذاری برای رسیدن به آن؟
شاید مهم ترین پرسش در این بحث، به زمان و شیوه هزینه کرد منابع مالی ورزش بازگردد. پاداش، بعد از تحقق موفقیت پرداخت می شود در حالیکه بخش اصلی مسیر قهرمانی، قبل از حضور در میدان رقابت شکل می گیرد. اردو های با کیفیت، دسترسی به مربیان متخصص، تجهیزات مناسب، حمایت پزشکی و روان شناختی و تأمین نیازهای آماده سازی، همگی می توانند در پیشرفت عملکرد ورزشکاران نقش داشته باشند.
از این منظر، افزایش پاداش طلا زمانی می تواند قسمتی از یک سیاست موفق تلقی شود که در کنار سایر حمایت ها قرار گیرد و اثر بخشی آن نیز مورد ارزیابی قرار بگیرد. اگر هدف، افزایش تعداد مدال های طلا است، باید مشخص شود که افزایش پاداش تا چه اندازه انگیزه ورزشکار را تقویت می کند و چه سهمی از موفقیت احتمالی، به کیفیت آماده سازی و حمایت های قبل از مسابقه وابسته است.
درست تر آنست که مشوق های مالی در کنار برنامه ریزی اصولی باشند
توجهی که کافی نیست
در نهایت، افزایش پاداش مدال طلا می تواند نشانه ای از توجه بیشتر به قهرمانی باشد؛ اما معیار موفقیت این سیاست، صرفاً رقم اعلام شده نیست. آن چه بالاتر از هر مسئله در این گزارش مورد هدف و تأکید است را شاید بتوان در چارچوب پرسش کلی بیان کرد مبنی براینکه «اگر مقرر است برای طلا هزینه بیشتری شود، آیا بهتر نیست در کنار افزایش پاداش بعد از قهرمانی، سرمایه گذاری برای افزایش احتمال رسیدن به آن نیز در اولویت قرار بگیرد؟»
به هر حال اهمیت مدال طلا و اختصاص پاداش بیشتر به آن، تنها قسمتی از مسیر موفقیت ورزش کشور است. اگر هدف، پیشرفت جایگاه ایران در میادین مختلف است، مشوق های مالی باید در کنار برنامه ریزی اصولی، پشتیبانی مستمر از ورزشکاران و سرمایه گذاری هدفمند در رشته های مدال آور قرار بگیرند. بناید فراموش کرد که پاداش حاصل موفقیت است اما ساختن مسیر قهرمانی، از مدت ها قبل از حضور ورزشکار در میدان رقابت شروع می شود.
برمبنای مصوبه هیئت اجرائی کمیته ملی المپیک، مدال آوران طلا در داکار یک میلیارد تومان، نقره ۴۰۰ میلیون تومان و برنز ۱۵۰ میلیون تومان پاداش دریافت می کنند؛ البته این هر یک از این ارقام با ورود وزارت ورزش و تخصیص پاداش جداگانه توسط وزیر تغییراتی داشته است اما این ورود اصولاً ماجرا تغییری ایجاد نکرده است یعنی ارقامی که فاصله معنا دار میان پاداش قهرمانی و دو مدال دیگر را نشان میدهد. برای پاداش مدال آوران بازی های آسیایی هم فاصله پاداش نشان طلا با نقره و برنز قابل توجه تعیین شد؛ موضوعی که می تواند از اولویت کسب نشان طلا در سیاست های تشویقی وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک حکایت داشته باشد، حتی کمیته ملی پارالمپیک که در تعیین پاداش مدال آورانش برای بازی های پاراآسیایی از کمیته ملی المپیک الگوبرداری کرد. و مهم تر از تمام اینکه آیا منابع مالی ورزش باید بالاتر از گذشته صرف تشویق قهرمانان پس از موفقیت شود یا درست تر آنست که سرمایه گذاری برای فراهم کردن شرایط موفقیت در اولویت قرار گیرد؟
منبع: مرکز اسپرت
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب